کنفرانس ملی مهندسی و مدیریت محیط زیست

صفحه اصلی / چهارمین کنفرانس ملی مهندسی و مدیریت محیط زیست

مدیریت‌ بحران و کاهش‌ آسیب‌پذیری محیط‌ زیستی

نویسندگان :

مهدی اصلانی¹ احمد نوحه گر² سعید گیوه چی³

1- دانشگاه تهران، دانشکده محیط زیست، پردیس دانشکده‌های فنی. 2- دانشگاه تهران، دانشکده محیط زیست، پردیس دانشکده‌های فنی. 3- دانشگاه تهران، دانشکده محیط زیست، پردیس دانشکده‌های فنی.

کلمات کلیدی :

مدیریت‌ بحران،بحرانهاي زیست‌ محیطی‌،آسیب‌هاي منابع‌ طبیعی‌،دیدگاه سنتی‌ و نوین‌ مدیریت‌ بحران

چکیده :

مدیریت‌ بحران، فرآیند برنامه‌ریزي، عملکرد و اقدامات اجرائی‌ است‌ که‌ توسط‌ دستگاههاي دولتی‌، غیردولتی‌ و عمومی‌ پیرامون شناخت‌ و کاهش‌ سطح‌ مخاطرات (مدیریت‌ خطرپذیري) و مدیریت‌ عملیات مقابله‌ و بازسازي و بازتوانی‌ منطقه‌ آسیب‌ دیده صورت می‌پذیرد. در چرخه‌ مدیریت‌ بحران، برنامه‌ریزي فرایند اصلی‌ محسوب می‌شود. با برنامه‌ریزي مناسب‌ می‌توان علاوه بر تحقق‌ اهداف سازمانی‌ در زمینه‌ اجرایی‌، با بهرهگیري از تمام توان، حداقل‌ اتلاف منابع‌ را انتظار داشت‌. در مدیریت‌ بحران دو نوع دیدگاه سنتی‌ و نوین‌ وجود دارد که‌ در دیدگاه سنتی‌ بعلت‌ عدم آمادگی‌ تا رسیدن گروههاي امداد و نجات و کمک‌هاي ارسالی‌، صدمات و خسارتهاي انسانی‌ و مادي زیادي به‌ جامعه‌ آسیب‌ دیده، وارد می‌شود. با توجه‌ به‌ اینکه‌ ایران جز ١٠ کشور بحرانخیز جهان است‌، بنابراین‌ پیدا کردن راهکارهایی‌ منطقی‌ جهت‌ پیشگیري و کاهش‌ اثرات بلایاي طبیعی‌ ضروري به‌ نظر می‌رسد ولی‌ با توجه‌ به‌ پراکندهکاري بخش‌هاي مختلف‌ سازمانهاي محیط‌ زیست‌ و منابع‌ طبیعی‌ در پی‌ بروز بحران، باعث‌ بی‌نظمی‌ و عدم توانایی‌ در مدیریت‌ بحران شده و نتایج‌ این‌ پژوهش‌ در پی‌ ایجاد نظم‌ در روند مدیریت‌ بحران براي رسیدن به‌ بهترین‌ نتیجه‌ است‌ به‌ ویژه زمانی‌ که‌ بحران دو عنصر اساسی‌ نیروي انسانی‌ و محیط‌ اطراف را هدف قرار داده باشد. اگر سازمانهاي محیط‌ زیست‌ و منابع‌ طبیعی‌ و سایر ارگانهاي انسانی‌ بداند با چه‌ بحرانی‌ رو به‌ رو خواهد شد و قادر باشد علایم‌ دوره نهفته‌ چرخه‌ عمر بحران را شناسایی‌ نماید، آمادگی‌ خود را نسبت‌ به‌ بروز آن بحران مشخص‌ بالا برده و تمامی‌ تمهیدات لازم را به‌ منظور پیشگیري از آن به‌ عمل‌ خواهد آورد.