کنفرانس ملی مهندسی و مدیریت محیط زیست

صفحه اصلی / هفتمین کنفرانس ملی مهندسی و مدیریت محیط زیست

بررسی پیشرفت های فناوری گیاه پالایی برای حذف فلزات سنگین از محیط زیست

نویسندگان :

فرزاد مهرجو¹ سمیه گلدوی²

1- مرکز آموزش عالی کاشمر 2- مرکز آموزش عالی کاشمر

کلمات کلیدی :

فلزات سنگین،آلودگی محیط زیست،گیاه پالایی،زیست فناوری

چکیده :

طیف گسترده ای از آلاینده های آلی و معدنی مانند هیدروکربن ها، ترکیبات آلی فرار، حلالها، فلزات سنگین و غیره از طریق فعالیتهای صنعتی وارد محیط زیست می شوند. آلودگی محیط زیست ناشی از فلزات سنگین به دلیل ماهیت سمی بودن، سرطان زا و جهش زا در سراسر جهان به عنوان مسئله جدی تلقی می شود. فلزات سنگینی از جمله سرب (Pb)، کادمیم (Cd)، مس (Cu)، کروم (Cr)، جیوه (Hg)، روی (Zn) و آلومینیوم (Al)، رایجترین فلزات سنگین سمی هستند که میتوانند به انسان آسیبهایی از جمله کبدی و کلیه، اختلالات گردش خون، آسیب سیستم عصبی مرکزی، سرطان و اختلالات پوستی وارد کنند. پیشرفتهای اخیر در زیست فناوری گیاهی، امید جدیدی را برای توسعه گونههای گیاهی بیشانباشت کننده ایجاد کرده است. از آنجایی که اثرات نامطلوب فلزات سنگین به خوبی شناخته شده است، حذف طبیعی آنها از مکانهای آلوده (آبهای سطحی، زیرزمینی و خاک) بسیار مهم است. گیاه پالایی یک روش اصلاح درجا می باشد که در آن از توانایی گیاهان برای جذب یا سم زدایی فلزات سنگین و مواد شیمیایی آلی از آب، خاک و هوا استفاده می شود. ریشههای گیاهانی از جمله بامبو، خردل، علف دریایی، آفتابگردان، سنبل آبی و غیره برای گیاه پالایی به کار برده شدند تا از طریق جذب به مواد مغذی آلی و یونهای فلزات سنگین در مناطق آلوده دسترسی پیدا کنند، بعداً جدا، تجزیه، بیحرکت یا متحرک شوند. انباشت فلزات سنگین در طول گیاه پالایی محل های مختلفی دارد. از جمله آنها، ریشه ها، شاخه ها و برگها می توان اشاره کرد. بر اساس مطالعات مختلف، می توان نتیجه گرفت که ریشه ها به طور گسترده ای در فرآیند حذف استفاده شده و ظرفیت گیاه پالایی گیاهان را افزایش داده اند.